Cala Mitjana, na południowym skraju Menorca pod Ferreries, to szeroka, osłonięta amfiteatralna zatoka o cukrowo-białym piasku, tulona przez złociste klify wapienne i przesłonięta wonnymi sosnami alepskimi. Brzeg łagodnie opada do oszałamiająco przejrzystej, głęboko turkusowej wody, która zaprasza do niespiesznych kąpieli i bezpośredniego snorkelowania między rzeźbionymi półkami skalnymi. Jedyna droga podejścia to krótki, zacieniony spacer przez sosnowy i śródziemnomorski maki — bez dojazdu, bez promenady — co skupia tu ciszę do szeptu żywicy i szumu fal.
Wschodni cypel słynie z odważnych skoków ze skał; oglądanie bywa tak satysfakcjonujące jak samo skakanie, choć niezbędna jest roztropność i uwaga wobec pływów. Bliźniacza półksiężycowa zatoczka, Cala Mitjaneta, kryje się tuż za skałą, oferując mniejszy, bardziej intymny kontrapunkt. Pod koniec popołudnia klify przybierają ciepły odcień ochry, a morze uspokaja się do wypolerowanej tafli — pierwotne, morskie widowisko, równocześnie teatralne i cicho strzeżone, część chronionego krajobrazu Menorca i jej powolnego, eleganckiego rytmu.